เข้มงวดกับตัวเองมากเกินไปจนกลายเป็น "พระธุดงค์" -- รู้ตัวอีกทีก็ไม่มี "ความสุข" แล้ว? -- ถูกผูกมัดด้วย "มาตรฐาน" และ "กฎระเบียบที่รู้กัน" หรือเปล่า -- ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ให้ความสำคัญกับความรู้สึกของตัวเองทีหลัง -- พวกเราถูกครอบงำโดยความเชื่อ -- ทำไมยิ่งจริงจังถึงยิ่งเหนื่อยมากขึ้น -- หากมองหาความสมบูรณ์แบบ "ตอนนี้ดีที่สุด" -- คนเราใจดีได้ไม่สิ้นสุด -- มองออกแต่คุณค่าของสิ่งที่คนอื่นมีอยู่ -- เผลอปฏิบัติไม่ดีต่อตัวเอง -- ความรู้สึกไม่อยากพ่ายแพ้ยิ่งทำให้ความทุกข์เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง -- ปัญหา "การยอมรับไม่ได้" ในคุณค่าและความสำเร็จของตัวเอง -- สภาพร่างกายและอารมณ์ย่อมเปลี่ยนแปลงเสมอ -- หยุดทำให้จิตใจฮึกเหิม -- ซื่อตรงต่อเองให้มากที่สุด -- ชอบสิ่งที่ชอบ เกลียดสิ่งที่เกลียด -- เลิกนิสัยเปรียบเทียบกับคนอื่น -- เลิกแก้ไขข้อเสียของตัวเอง -- ตอนที่ได้ทำในสิ่งที่ต้องทำคือ "โอกาสได้ชมเชยตัวเอง" -- หัวเราะขำขับกับความผิดพลาดของตัวเอง -- เมื่อใจอึดอัดนั่นล่ะยิ่งต้องเล่น -- แสดงความขอบคุณให้เท่ากับที่รบกวนคนอื่น -- พูดคำว่า "ช่วยด้วย" ให้ติดปาก -- ความสุขสร้างขึ้นจาก "ความเข้าใจผิด"