หมวด 1-4 คือขอบเขตของหนังสือเล่ม 1 ; หมวด 5-9 คือขอบเขตของหนังสือเล่ม 2

เล่ม 1: เอกนิบาต หมวด 1 หน้า 29-82 -- ทุกนิบาต หมวด 2 หน้า 83-136 -- ติกนิบาต หมวด 3 หน้า 137-216 -- จตุกกนิบาต หมวด 4 หน้า 217-403

เล่ม 2: ปัญจกนิบาต หมวด 5 หน้า 29-212 -- ฉักกนิบาต หมวด 6 หน้า 214-288 -- สัตตกนิบาต หมวด 7 หน้า 289-358 -- อัฏฐกนิบาต หมวด 8 หน้า 359-446 -- นวกนิบาต หมวด 9 หน้า 447-464

"พระไตรปิฎก" เป็นคัมภีร์อันเป็นหลักฐานชั้นที่หนึ่งของพระพุทธศาสนา ได้นำสืบกันมาโดยมุขปาฐะบ้าง โดยจารึกเป็นอักษรในใบลานและในแผ่นกระดาษ เป็นเล่มสมุดหรือหนังสือบ้าง ตามกาลอันควรมาโดยลำดับ นับได้ 2,500 ปี เศษแล้ว พระคัมภีร์นี้ได้เป็นประโยชน์แก่มนุษยชาติตลอดมา เป็นเข็มทิศของผู้เดินทางอยู่ในมหาสมุทร คือ สังสาระอันหาเบื้องต้นเบื้องปลายได้ยากนี้ ได้อำนวยประโยชน์แก่ผู้ปฏิบัติตามเป็นล้นพ้นสุดพรรณนา ที่สุดของประโยชน์นั้นคือการตัดสมุทัยอันเป็นมูลเหตุแห่งสังสาระและทุกข์ทั้งมวล พระไตรปิฎกได้ชี้ไว้ซึ่งประโยชน์ทั้ง 3 ประการ คือ ประโยชน์ในปัจจุบัน โลกนี้ ประโยชน์ในอนาคต โลกหน้า และประโยชน์สูงสุด คือมรรคผลนิพพาน ใครต้องการประโยชน์อย่างใด ก็ประพฤติตนตามทางที่ทรงชี้ไว้ว่าเป็นเหตุแห่งประโยชน์อย่างนั้น เหมือนต้นไม้ใหญ่ มีเปลือก กระพี้ แก่น ยอดและใบอันสมบูรณ์ ใครต้องการส่วนใด ก็เลือกถือเอาสิ่งนั้นได้ตามปรารถนา